Tag Archives: Advendogebouw

Samengeknepen billen

Dit artikel is gepubliceerd in het clubblad van Advendo Korpsen Sneek de ‘Fortissimo’ van september 2011.

Met samengeknepen billen liep ik donderdag een september naar het Advendo gebouw. De vakantie was voorbij en het eerste optreden van het naseizoen diende zich aan. Net als alle andere ‘eerste optredens van het naseizoen’ werden we ook dit jaar weer verwacht in Sint Nyk.

Het is een mooie vakantie geweest. Het weer was dan niet om over naar huis te schrijven, de feestjes waren er niet minder om. Vooral in de Sneekweek en de dagen er omheen heb ik gefeest, gedronken, gegeten en me vooral niet ingespannen. Tenzij ontspannen ook een soort inspannen is.

Dat verklaart ook mijn samengeknepen billen-wandeling naar het Advendo gebouw. Dat gefeest en gehos heeft namelijk dermate zijn sporen nagelaten dat ik de kans nihil achtte dat mijn benen, inclusief mijn samengeknepen billen, zonder slag of stoot in mijn uniformbroek verdwenen.

De grootste doemscenario’s spookten door mijn hoofd. Want wat als ik niet meer in mijn broek paste? Of misschien zat hij wel zo strak dat ik er tijdens het optreden uit zou scheuren. En dat dan iedereen bij de voorwaartse draai mijn blauwgestreepte onderbroek zou zien. Gênant!

Eenmaal bij het gebouw haalde ik een beetje zenuwachtig mijn uniform uit zijn hoes en hing ik hem aan de muur. Ik keek er even naar en besloot toch nog even naar buiten te gaan om even een praatje te maken met de mensen die ik zes weken niet had gezien. Van dat ontwijkende gedrag, je kent het wel.

Uiteindelijk was het moment dan daar. Voorzichtig haalde ik de broek van het haakje af. Vervolgens stapte ik in de broekspijpen; eerst de rechtervoet, toen de linker. Ik trok de broek omhoog en deed het knoopje dicht. Dat ging eigenlijk makkelijker dan gedacht. Ware het niet dat ik altijd een riem nodig had om de broek om mijn toen nog ontspande billen te houden. Nu kon ik de broekriem maar tot het eerste gaatje aanhalen. Deze is na mijn vakantie dus naar het rijk der overbodige verbannen.

Maar in het naseizoen zal ik mijn best doen om de riem uiteindelijk weer nodig te zijn. En dat moet gezien het aantal optredens wat voor de deur staat zeker lukken. Deze maand staat voor de Senioren optredens in Eupen, Oosterwolde, Roden en aan het eind van de maand in Luzern (Zwitserland).

Misschien dat ik, nadat we een aantal bergen op gelopen zijn, toch de riem weer uit de kast kan halen.

V.

Dilemma

Dit artikel is gepubliceerd in het clubblad van Advendo Korpsen Sneek de ‘Fortissimo’ van juni 2011.

In uw handen ligt een nieuwe editie van de Fortissimo. Een uitgave die gevuld is met columns, optredenverslagen, berichten vanuit het bestuur en praktische informatie. Een van die columns neemt u mee naar de gedachtewereld van een spelend lid die voor het optreden zijn of haar tas inpakt. De Advendospullen zijn meestal niet een probleem. Handschoenen, puttis; alles moet mee. Maar wat neem je aan versnaperingen mee de bus in?! Dit kan enorme dilemma’s opleveren.

Goed, als ik de tas eenmaal heb ingepakt zet ik koers naar het Advendogebouw. Het is voor mij een klein stukje lopen en daarom kom ik vaak op het laatste moment aankakken. Bij aankomst staan er dus meestal al een man of veertig een beginnetje te maken met hun koelboxinhoud of te voetballen. Op dat moment word ik onderworpen aan het grootste dilemma.

Bij Advendo is het de gewoonte om iedereen een hand te geven. Zo’n stevige handdruk die je geeft aan iemand die je een half jaar niet gezien hebt. Dat verbroedert, is goed voor de saamhorigheid en geeft bovenal een prettig gevoel. Maar dat hele handengeven-gebeuren is eigenlijk een beetje 2006. Handen geven 1.0  zal ik maar zeggen. Daarom is er sinds een aantal jaren de ‘boks’ bij gekomen.

Vroeger was dat alleen voor getinte mensen. Die balde hun vuisten en tikten die tegen elkaar aan. Meestal riepen ze er ,,He Bro, man!” of ,,He, swa!” bij. Emancipatie kent geen grenzen en daarom boksen we bij Advendo heel wat af. Het probleem is alleen dat er nu dus twee vormen van begroeten zijn. Hilarische taferelen levert dit af en toe op. Ik zal proberen een gemiddelde begroeting voor u te schetsen.

Ik loop op iemand af en steek mijn hand uit. De persoon tegenover mij laat op precies datzelfde moment zijn gebalde vuist zien. Ik denk: ,,Oh, hij wil een boks, hij denkt: ,,Oh, hij wil een hand.” Dat heeft tot gevolg dat ik van mijn hand een vuist maak, en hij van zijn vuist een hand. Dan ontstaat er een grijns op beide gezichten en geven we elkaar een schouderklopje.

Het is dus verschrikkelijk lastig om te zien wie wat doet. Tijdens het kleine stukje dat ik naar het Advendogebouw moet lopen zit ik dus in m’n maag met dit grote dilemma. Wie wil een hand? Wie wil een boks? Daarom stel ik het volgende voor.

Voortaan geven we elkaar eerst een boks, daarna een hand en daarna tikken we met de rechter schoen tegen elkaar aan. Die drie handelingen maakt samen bokshandschoen. Zo maken we de begroeting simpel en humoristisch tegelijk.

Zoals ik zei zit de Fortissimo weer boordevol mooie schrijfsels. Lees over de taptoe en streetparade in Heerenveen van Jong Advendo, een optreden bij de botenbeurs van T-Brass en is de winnaar van de jeugd sponsoractie bekent. Ook mama spreekt in deze editie weer wijze woorden.

Boks ouwe!

V.

SVF

Dit artikel is gepubliceerd in het clubblad van Advendo Korpsen Sneek de ‘Fortissimo’ van april 2011.

In het voorwoord van de januari editie van de Fortissimo had ik het over de fantasieën van bepaalde leden over het zoeken naar gelegenheden om te kunnen drinken. Hier kwam de zogenaamde MOA-avond (munten opmaak avond) ter sprake. Deze avond heeft inmiddels ook daadwerkelijk plaatsgevonden.

Tijdens de afterparty van het solistenconcours kreeg ik ineens een uitnodiging voor een wel heel bijzondere avond. Een avond met dezelfde strekking als die van de MOA. Met een biertje in mijn hand stond ik te kijken naar het grote tv-scherm bij de bar waar de prijsuitreiking van het solistenconcours op te zien was. Opeens werd ik op mijn schouders getikt. Het was Frank Zijlstra.

,,Kom je ook naar de ZMOA-avond?”, vraagt hij, alsof hij die vraag iedere dag stelt. Ineens schoot mij het beeld van een hele nare aandoening door mijn hoofd. ,,De ZMOA-avond? Wat ik me daar bij voorstellen?”, antwoordde ik beduusd.  Er ontstond een kleine glimlach op Franks gezicht. Dat stelde mij gerust; had het gelukkig niets met medische fratsen te maken. ,,De Zure Matten Opmaak Avond!”, antwoordde hij en schoot in de lach.

Ik zag het al voor me: de hele avond een stel mafkezen met fijngeknepen ogen en schuinsgetrokken mondhoeken aan de bar. Op dat moment schoten er nog ontelbaar opmaakavonden door mijn hoofd.

Denk bijvoorbeeld aan de COMA-avond (Chips OpMaak-Avond), de SOA-avond (Sprite Opmaak Avond) of de BOA (Bittergarnituur Opmaak-Avond). Maar niet alleen opmaakavonden kunnen hiermee aangeduid worden, ook bepaalde dagen kunnen een afkorting gebruiken.

Zo staat een OLZ-dag voor een Optredenloze zondag  (Optredenloze Zondag) of een VDW-weekend voor een Verdomd Druk Weekend. En zo kan je nog wel even doorgaan.

Ik ben benieuwd wat voor afgekorte avonden en weekenden we nog mee gaan maken. Ik leg de creativiteit bij jullie; dit Stukje Voor de Fortissimo is nu af.

V.

Get Adobe Flash player