Veelvraat

Onder een groot blauwgekleurd Albert Heijn bord staat een jongen. Op het shirt van de iets de dikke tiener prijkt een personage uit een van de Nintendo spelletjes. In zijn rechterhand houdt hij een zak met croissants. Het waren ham/kaas croissants, dat zie ik aan de geel gevlekte spikkeltjes bovenop de broodjes die kaas moeten voorstellen.

Zijn kaken, die bijna overlapt worden door zijn immense nek, gaan onvermoeibaar op en neer en verpulveren de zorgvuldig afgebakken Franse delicatesse tot een onherkenbare pap. ,,Je moet bij deze Albert Heijn altijd zo lang wachten voordat je kan afrekenen!”, roept hij met zijn mond vol. ,,Daar heb ik helemaal geen tijd voor. Ik wil eten; ik heb honger!”, gaat hij verder terwijl iedereen kan zien hoe zijn gekauwde eten de weg naar zijn keel vindt.

Het boeit hem niet. Geconcentreerd stopt hij het laatste stukje van zijn croissant in zijn mond, haalt de volgende uit het zakje en gaat door met eten. Het lijkt op een handeling die hij vaak geoefend heeft. Zijn vrienden, althans, de mensen die om hem heen staan, kijken er niet van op. Ze kijken wat om hun heen. Kijken onschuldig. ,,Doet ‘ie wel vaker”, lijken ze te willen zeggen.

Reageer

Get Adobe Flash player