Koffieleutjes

Van een klasgenootje had ik gehoord dat ze bij de Albert Heijn aan het Sint Antioniusplein in Sneek nog mensen zochten om de vakken te vullen. Ik vulde een sollicitatieformulier in en leverde die in bij de klantenservice. Niet wetende dat ik drie dagen later de collega was van degene die mijn formulier in ontvangst nam. Op 1 mei 2007, ik was net vijftien, begon ik met werken bij Albert Heijn.

En dat begon meteen lekker. Op mijn eerste dag kreeg ik vragen van klanten, die stuk voor stuk even moeilijk waren omdat je simpelweg de winkel nog niet kende. Zo vroeg een iets te dikke vrouw van –ik gok- over de vijftig naar Koffieleutjes. Ik had werkelijk geen idee wat ze bedoelde en verlegen probeerde ik uit te leggen dat ik die dag voor het eerst mijn blauwe Albert Heijnjasje aanhad en me net in mijn duim had geprikt bij het opspelden van mijn naamkaartje.

Vrouw Leut keek me vragend doch boos aan. ,,Die van de reclame, die koekjes.” Na vijf minuten zoeken bleek het om nieuwe koekjes van Peijnenburg te gaan die Albert Heijn nog niet in het assortiment had. Teleurgesteld vertrok de vrouw, langs de schoonmaakmiddelen richting de kassa om af te rekenen. ,,Dat onwetende, jeugdige personeel van tegenwoordig”, ik hoor het haar zeggen tijdens het avondeten met haar man, met tikkende staartklok op de achtergrond.

In de afgelopen vijf en half jaar heb ik bijna alle afdelingen, de vers- en broodafdeling uitgezonderd, mogen bezetten. Ik vulde vlees, zuivel, groente, voorverpakte kaas en houdbaar en ik heb zelfs nog vier dagen achter de kassa gezeten. Aan het gevoel dat er zeven mensen voor je in de rij staan terwijl jij de kassa niet meester bent, heb ik echter nooit kunnen wennen.

De laatste twee jaar van mijn tijd bij Albert Heijn was ik op zaterdagochtend Kwaliteitsmedewerker. Dat is een duur woord voor iemand die de vloer dweilt, de temperatuur van de koelingen controleert en bovenal pérfecte koffie zet in de kantine. Het zwaarste aan deze taak was dat het vanaf ’s ochtends zeven uur moest worden uitgevoerd. Een biertje op de vrijdagavond zat er dus niet meer in.

In mei van dit jaar kreeg ik mijn laatste contractverlenging. Dat leek verweg, maar binnen de kortste keren was het zover. Op donderdag 1 november werk ik exact vijf en half jaar bij de blauwe grootgrutter. En daar ben ik best trots op. Ik heb het naar mijn zin gehad met de collega’s, het werk en de (vaste) klanten. Natuurlijk waren er wel eens mensen die ik met hun hoofd in de koeling tussen de halfvolle geitenmelk en de gepasteuriseerde chocolademelk wilde drukken. Natuurlijk kreeg ik wel eens klusjes waarbij ik dacht: ‘zie ik eruit als Harry Piekema?’. Wat overheerste was de lol en de goede contacten met collega’s.

Maandagavond haalde ik voor het laatst mij naamkaartje van mijn jasje en smeet ik het tenue in de lege aardappelcontainer. Ik haalde mijn postvakje leeg, en ontdekte zowaar een verharde suikerwafel met een houdbaarheidsdatum van 18 september 2009. Ook stapels ongeopende loonstrookjes en nieuwsbrieven uit 2008 gingen mee naar huis.

Ik ben blij dat ik zolang bij deze mooie Albert Heijn heb mogen werken. De Albert Heijn die staat op de plek waar vroeger het ziekenhuis stond, en ik geboren ben.

Gewoon bij Albert Heijn. Maar dan wél Sint Antoniusplein.

V.

Reageer

Get Adobe Flash player