Beugel

Deze column is gepubliceerd in de Fortissimo van maart 2016.

Schermafbeelding 2016-03-25 om 12.08.20De eerste hap, die was het ergst. Ik zette mijn tanden in een stuk eten en had direct het gevoel alsof of alles verdwenen was en ik nergens meer op hoefde te kauwen. Ik was dertien jaar en onderging het ergste wat een kind van dertien kan meemaken: een blokjesbeugel. Het doet zeer (wat zijn die slotjes scherp!) en het ziet er niet uit (ABC Bekwerk was een veelgehoorde metafoor voor het orale gevaarte). Maar aan de andere kant had het ook wel weer voordelen.

Ten eerste hoorde ik er natuurlijk helemaal bij. Alle brugklassers hadden een blokjesbeugel en als je die niet had, vroeg de rest zich af wat er met je gebit aan de hand was. Daarnaast had ik de perfecte methode in handen om onder de minst leuke lessen uit te komen. Want de periodieke controle werd natuurlijk zoveel mogelijk gepland tijdens de lessen aardrijkskunde waar ik zo’n hekel aan had.

Uiteindelijk viel het allemaal best mee, ging anderhalf jaar later de beugel eruit en stonden mijn tanden strakker in mijn mond dan de zwarte lijnen op een Mondriaan. En dat was best een prestatie van de orthodontist, als u zou weten hoe mijn gebit vóór de beugel eruit zag.

Mensen die mij regelmatig zien, weten dat.

Mijn bovengebit is namelijk in een aantal jaren tijd in zijn oude stand gaan staan. Meer als een Brood, zeg maar. Een jaar of vijf heb ik getwijfeld om weer een beugel te nemen en eind februari is het er dan eindelijk van gekomen: ik heb weer een beugel. Van de hiervoor genoemde voordelen kan ik helaas niet meer genieten.

Een aantal dagen na het plaatsen van de beugel raakte ik met een stel vrienden (tevens oud-advendoleden) in gesprek over hoe oud ik was toen ik voor het leerst een beugel had. Ik was dus dertien en dit was tevens een WMC-jaar (2005); voor ons allemaal onze eerste WMC-ervaring. Een licht traumatische ervaring, kun je wel stellen.

De opmars van de show bestond uit een draaiend blok, dat open spatte naar een lange lijn. Dat draaien begon tijdens het WMC veel te laat, waarna het overige gedeelte van de opmars compleet in de soep liep en resulteerde in een lijn die nog schever stond dan mijn gebit. Wat wij niet wisten, was dat de opmars nog niet gejureerd wordt.

Instructeur Jan de Wreede stond met driftige gebaren aan te geven dat we de lijn recht moesten zetten. En dat terwijl aan ons vanaf dag één bij Advendo is uitgelegd dat wanneer je stilstaat, je niet meer mag verroeren. Daar hielden we ons dan ook braaf aan, wat tot nog meer adrenaline bij onze instructeur zorgde. Uiteindelijk kwam alles goed en behaalden we een score van ruim 84 punten.

Ook die eerste ervaring ging dus niet van een leien dakje, maar kwam uiteindelijk toch goed. Aan die gedachte houd ik me het komende jaar dus maar vast. En nu maar hopen dat m’n gebit weer net zo recht gaat staan als toen.

V.

Reageer

Get Adobe Flash player