Category Archives: Weblog

De wereld verjaart

20130727-IMG_11282013. Brass, Drums and Voices. Fortissimo. Kampioenschappen Útlopers. Bali. Oom in Spé #2. Marsparadekampioen WMC. Sneekweek. Vakantie in Frankrijk. Start opleiding Human Resource Managent (ad). Fleetwood Mac. Kensington. Weekendje Maastricht. Éénjarig jubileum Ellen. Útlopers-bus. De jeugd van tegenwoordig. Afscheid Advendo. Advendo in Menton.

Big love

Lindsey BuckinghamOudere mannen met armbandjes en wijde blousjes. Ze hadden baarden, verrookte tanden en grote glimlachen. Ze liepen langzaam, zeiden niet veel: dronken bier en keken gefixeerd naar het podium. Ik ging met mijn vader naar de Brits-Amerikaanse band Fleetwood Mac. Nu wil ik niet zeggen dat ik de enige twintiger was, maar de gemiddelde leeftijd lag vrij hoog.

Fleetwood Mac is een gedeelde muziekliefde van mijn vader en ik. Ik ben opgegroeid met muziek van The Eagles, Creedence Clearwater Revival, Carlos Santana en dus Fleetwood Mac. We keken vaak de dvd’s van het concert The Dance uit 1997. Ik pakte dan mijn drumpad van mijn kamer en probeerde de excentrieke en vingervlugge drummer van de band Mick Fleetwood bij te houden. Bij het nummer Big Love, solo gespeeld door gitarist Lindsey Buckingham zetten we het geluid harder. Na afloop van het nummer zeiden we voor de veertigste keer hoe goed die man wel niet was, waarna we het nummer terugspoelde en hem nog een keer luisterde.

Maandag ging ik samen met m’n vader naar de Ziggo Dome in Amsterdam om de band in het echt te zien. Ik ben tot nu toe alleen bij bands en singer-songwriters geweest die op dit moment populair zijn. Logisch gevolg is dat vooral leeftijdsgenoten op deze artiesten afkwamen. Fleetwood Mac is een stuk ouder (jaren 60/70), dus ook de leeftijd van het publiek was een stuk hoger.

Of het er mee te maken had weet ik niet, maar het concert verliep een stuk rustiger dan wat ik gewend ben. Geen geduw. Geen getrek. Gewoon lekker luisteren en meezingen.

We hebben genoten van een prachtig concert. Alle bekende nummers kwamen voorbij. The chain, Don’t stop, Sara: noem ze maar op.  Ook Big love kwam voorbij. Jammer dat we hem niet terug konden spoelen.

Van de leeftijd van de band is op het podium niets te merken. Ze vraten hun instrumenten op, zochten interactie met het publiek en zetten daardoor een mooie show neer.

Na een show van dik twee en half uur (!) stapten ik en m’n vader weer in de auto. M’n vader reed. Gekleed in T-shirt en baardloos, maar met glimlach. Ik dronk een laatste biertje en zei niet veel. Ik genoot na van een mooie avond.

V.

Souvenir

Point du Huc, Normandië. Niet het stukje strand waar we voetbalden. Normaal ben ik niet zo van de souvenirs. Rondhangen in van die met prullaria gevulde winkels vind ik iets voor doorgewinterde toeristen, die als ultiem globetrotterbewijs een plastic Eiffeltoren meenemen voor de kinderoppas. Vaak betalen ze het ding met geld dat ze uit een beigekleurige buideltasje halen.

Ik zie mezelf niet als zo’n toerist, maar eigenlijk ben ik geen haar beter en loop ik –dan wel zonder buideltasje- ook door winkeltjes en langs kraampjes te sneupen. Naar wat? Ja, naar wat eigenlijk. Wat ik zoek weet ik niet en ik vind het er ook nooit.

De afgelopen dagen bracht ik samen met een goede vriend door aan de kust van Normandië, Frankrijk. We waren onder de indruk van de hoge kliffen, de enorme kraters van oorlogbommen en de verhalen over wat er zich daar bijna zeventig jaar geleden tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft afgespeeld. Gek gevoel ook, dat je op datzelfde strand ligt met een boek en een gevulde koelbox.

In de omgeving van het strand waren talloze souvenirshops te vinden, bijna allemaal oorlog gerelateerd. Een aandenken van het strand waar het allemaal gebeurde leek me specialer.

Tijdens een bewolkte dag trapten we een balletje op het strand. Eb had het strand meters breder gemaakt en door het mindere weer lagen er bijna geen mensen. Ik holde achter de bal aan en ging op een scherp schelpje staan. Of ik het nu wilde of niet: ik had een souvenir. En dat was te voelen.

In de hak van m’n linkervoet zat een stukje schelp dat ik er met geen mogelijkheid uit kon krijgen. De dagen die volgde liep ik op de zijkant van m’n voet, om het gevoel alsof ik op een speld liep te voorkomen.

De dokter in Nederland was de gelukkige die het souvenirtje in ontvangst mocht nemen. Daar moest hij wel een beetje moeite voor doen, maar dan had ‘ie ook wat. Met een naald maakte hij een wondje om vervolgens met een pincet het stukje Frankrijk te verwijderen. Erg dankbaar was hij overigens niet: hij gooide het in de prullenbak.

Ik ben in ieder geval klaar met souvenirs. De volgende keer stuur ik een ansichtkaart.

V.

 

Geachte fietsendief,

Restant van de fietsWe hadden donderdag 8 augustus een leuke avond gehad. Samen met mijn vriendin ging ik naar haar opa en oma voor een gezellig spelletje. We speelden onder het genot van een drankje en lekkere hapjes het binnen de familie befaamde ‘knikkerspel’.

Het is eigenlijk een soort Mens erger je niet, maar dan met een spel kaarten en dus knikkers, in plaats van pionnetjes. Opa en oma spelen het al jaren, wij beginnen net.

We speelden maar liefst zes potjes: de dames wonnen met 4-2. De avond werd nog veel gezelliger toen het bordspel aan de kant geschoven werd. Je kent het wel: je bent uitgespeeld, de sterke verhalen komen op tafel en voor je het weet is het laat.

Om 01:30 uur namen we afscheid. In de lift van de groene flat aan de Graaf Adolfstraat in Sneek en op weg naar de uitgang kletsten we nog wat, toen we aankwamen bij de fietsenstalling. Daar stond alleen mijn fiets nog. De fiets die mijn vriendin had geleend van mijn moeder, was weg.

Het was een zilveren Batavus fiets, van het type Weekend. De fluoriserende bloemetjes op de blauwe fietstassen deden zeer aan de ogen en om het zadel zat een beschermhoes. Het zadel was namelijk stuk en als het dan geregend had en je ging zitten, had je een natte bips.

We dachten nog dat het een grapje was. Misschien had iemand hem om de hoek neergezet? Helaas, hij stond er niet meer. Beteuterd keek m’n vriendin naar de fietssleutel in haar hand; de fiets stond écht op slot. Maar jij was ons toch te slim af.

Waarvoor had je hem nodig? Om op het station te komen, of om op het nippertje de bus te halen? Je kan hem in ieder geval goed verstoppen, want een rondje door de stad leverde niets op en op geen enkel station was hij te vinden. Of ga je hem opknappen en kan ik hem binnenkort bij je terugkopen via Marktplaats? Dan heb ik nog een tip voor je: de ketting moet gesmeerd worden en je moet even wat aan de kettingkast doen. Als de ketting namelijk draait, loopt ‘ie tegen de kettingkast aan.

Bedankt vriend/vriendin, je hebt onze gezellige avond met deze streek naar de filistijnen geholpen. Mocht je spijt van je daad hebben, dan kan je hem weer voor de flat terugzetten. Sleuteltje hoef je er niet bij te leveren, hebben wij nog wel.

Alvast bedankt.

Met vriendelijke groet,

Vincent.

P.s. Als jij of een van je collega’s de andere fiets van m’n moeder nog hebt staan die jullie in april meenamen, zet die er dan ook meteen bij.

Bedankt

Verschrikkelijk veel tijd kost het: het maken van een cd. De voorbereiding, het daadwerkelijke opnemen, het mixen en de lay-out van de hoes; alles in een tijdsbestek van minder dan een jaar. Vele uren inspanning en denkwerk gaan er in zo’n project zitten, met de uiteindelijke geluidsdrager als resultaat. De manier van een artiest om zijn werk te laten horen, beoordelen en bekendheid te krijgen.

Het is dan ook niet meer dan redelijk om in het boekje van de cd een blijk van waardering op te nemen, voor de mensen die hebben meegewerkt aan de cd. De meeste artiesten doen dit, maar de eén wat uitgebreider dan de ander.

Zo plaatste John Mayer in het boekje van zijn eerste album Room for squares de woorden ,,Thank you to my family”, met daar achteraan de namen van zijn ouders en broers. Op zijn tweede album, Heavier Things, doet hij hetzelfde.

,,Is dat alles?”, had de familie waarschijnlijk gedacht. ,,Met het kerstdiner was je er niet omdat je in die klote studio zat en ook tijdens de verjaardag van je broer zat je met een gitaar om je nek.” Mayer is zich waarschijnlijk schuldig gaan voelen en schreef in zijn derde album Battle Studies: ,,To my parants, thanks for the best DNA a boy could ever wish for. To my brothers, Carl and Ben, thank you for your love and support.”

Wat opvallend is, is dat hij bij zijn eerste twee albums ‘the Williams family’ bedankt. Die naam is in zijn derde album niet terug te vinden.

Overigens bedanken niet alle artiesten alleen hun vrienden en familie. Zo bedankt John Legend God, Trijntje Oosterhuis Michael Jackson en Laura Jansen al haar huisdieren die ze ooit heeft gehad.

Overigens brengen de meeste artiesten het er gemakkelijk vanaf door ‘Thank you’ bovenaan een pagina te zetten, gevolgd door een waslijst met namen.

De jongens van The Kooks houden in het boekje van hun album Konk een betoog tegen het illegaal verspreiden van hun muziek. ,,Het doet de makers van de muziek pijn. Het is hetzelfde als een cd stelen uit een muziekwinkel.”

Het bontst maakt Paolo Nutini het in het boekje van zijn album Sunny side up.  Hij neemt niet eens de moeite om namen te noemen en schrijft: ,,Thanks to everyone who was involved in the making of this record – you know who you are!”

Heb je zo lang met zoveel mensen aan album gewerkt, breng je het er met zo’n tekstje vanaf.

Nee, als ik zó genoemd moet worden, wil ik graag bedanken.

V.

Get Adobe Flash player