Category Archives: Utlopers

Ùtlopers winnen Mijdrechtse Dweildag

Dit artikel is gepubliceerd op Grootsneek.nl, Sneekernieuwsblad.nl, Utlopers.nl, Frieschdagblad.nl en de Leeuwarder Courant.

Blaaskapel de Ùtlopers uit Sneek heeft zaterdag 17 september de Mijdrechtse Dweildag gewonnen. Zij lieten daarmee negen orkesten achter zich.

De gehele dag stond Mijdrecht in het teken van muziek. De Ùtlopers speelden gedurende de dag op vier verschillende podia en vulde zelfs nog een pauze die eigenlijk ingelast was voor de hevige regenval.

Vooral het enthousiasme en de interactie met het publiek werd door de vierkoppige vakjury erg gewaardeerd. Dit resulteerde in een ruime eerste plaats en een wisselbeker die met luid gejoel in ontvangst werd genomen.

Eerder dit jaar wonnen de Ùtlopers al de Zoelensche dweil in Zoelen en werd de blaaskapel zevende tijdens het NK in Groenlo.

De opmars van de Ùtlopers

Ruim dertig keer per jaar treden ze op. Steeds vaker zie je een groep in roze geklede muzikanten optreden op plekken waar je het niet verwacht. Waar komt blaaskapel de Ùtlopers toch vandaan?

Voor een rijtjeshuis aan de Gysbert Japiksstraat in Sneek staan 14 fietsen in de tuin. Vandaag, vrijdag 27 mei vertrekken de heren naar Amsterdam om te spelen bij een restaurant vlak bij de ArenA omdat daar de Toppers hun eerste concert van dit jaar zullen geven.  Ze zijn geboekt om het toestromende publiek naar het restaurant te trekken en het al bezoekende publiek te vermaken.

Twee jaar geleden begon een groep een muzikanten aan het avontuur dat dweilorkest heet. Deze mensen spelen allen bij Drum- en showfanfare Advendo uit Sneek en leek het leuk om ook eens lekker vrij te kunnen spelen in plaats van zo strikt en volgens de regels zoals bij Advendo de bedoeling is. ,,Tussen neus en lippen door hebben we een aardige bezetting bij elkaar gesprokkeld en zijn we aan het repeteren geslagen.”, vertelt Arnold Harkema, muzikaal leider van gezelschap.

Rond kwart voor vier zijn ze op plaats van bestemming. Op dat moment worden de eerste mensen in wit met gouden pakken -zoals de dresscode bij de Toppers luidt- al gesignaleerd. De instrumenten worden uit het busje geladen, er worden nog een paar noten warm gespeeld en dan is het showtime. Via het restaurant lopen ze naar het station waar ze toestromende reizigers van een vrolijke noot voorzien. Dan lopen ze door naar de ArenA boulevard. Hier zit het bomvol met mensen in goudwitte pakken die allemaal naar het meezingfestijn gaan. Het is prachtig weer dus iedereen zit op het terras en geniet van een goed glas bier of wijn.

Ook al is het niet helemaal de bedoeling van de restauranteigenaar dat ze hier gaan spelen –het is tenslotte een eindje van zijn etablissement af- toch spelen ze hier ook een aantal nummers. Het publiek wordt opgezweept en talloze polonaises kronkelen zich door het meezingpubliek. Dan komt een van de personeelsleden van het restaurant. Ze moeten terug.

Twee jaar bestaan en dan al optredens verzorgen bij concerten van de Toppers; de meeste mensen weten niet eens dat de Ùtlopers bestaan. ,,Die constatering klopt inderdaad. Op veel plekken waar we komen vragen mensen zich af waar wij ineens vandaan komen. Ze hebben ons nog nooit gezien maar vinden ons wel leuk. Dit hebben we bereikt met veel enthousiasme en discipline. Tijdens optredens maar ook tijdens de vele repetities.”

Eenmaal terug bij het restaurant wordt ze gevraagd om een stukje binnen te spelen. Het zit goed vol dus is het het ideale podium om eens wat te laten horen. Ze spelen feestnummers maar ook langzame ballads en het publiek vindt het leuk. Zo leuk dat ze hun bestek neerleggen en polonaises en walsdanspasjes inzetten. Daarna is het pauze mogen de heren zelf ook wat eten. Ze praten na over wat ze gedaan hebben, wat beter kan en hoe het publiek had gereageerd. ,,Een kerel duwde me tien euro in m’n handen! Die heb ik maar geweigerd.”, roept een van de leden.

Dat soort reacties ontlokken de Ùtlopers vaker bij het publiek. ,,Vooral met grote optredens komen er tijdens pauzes geregeld mensen naar ons toe die ons ook wel willen hebben voor en feestje of evenement dat zij organiseren. Dat is ook precies de manier hoe wij aan onze optredens komen. Als je maar overal je hoofd laat zien en gewoon jezelf bent, dan komen de optredens vanzelf.”, glimlacht Harkema.

De klok wijst zeven uur aan en het is tijd voor de laatste sessie. Er moet nog eenmaal gespeeld worden; nu bij het cafégedeelte. Dit publiek is meer de feestcategorie en daarom worden er veel feestnummers ingezet. Ook hier geniet het publiek. Links achter de bar staat de restaurant eigenaar. Hij staat te lachen en rookt tevreden een sigaar.

Langzaamaan loopt het pand leeg; de Toppers beginnen bijna. De Ùtlopers stoppen, pakken hun instrumentarium weer in en drinken nog een biertje na. Of ze rustig van dit optreden kunnen bijkomen? ,,Volgende week staan we als voorprogramma op het TROS muziekfeest en hebben we een Nederlands kampioenschap in Groenlo.”

Juliennesoep naast de Verkade

In een klein loodsje staan ongeveer dertig mensen ijverig te werken. Even lijkt het op een aflevering van How it’s made van Discovery Channel; een zestigtal armen die eindeloos de zelfde handeling uitvoeren. Na het samenknijpen van mijn ogen zag ik alles scherp en kwam ik tot de ontdekking dat deze mensen pakketten aan het inpakken waren. Pakketten voor de Poiesz Zes Zotte Zegelweken welteverstaan.

Tegen inlevering van vijf volle Poiesz spaarkaarten kan er zo’n pakket, ter waarde van veertig euro, afgehaald worden. Hier zitten allerlei boodschappen in. Van ijskoffie tot drop en wasverzachter tot ontbijtkoek. Maar die spullen moeten op een of andere manier in die dozen komen. Daar heeft de Poiesz iets slims op bedacht.

Er moeten voor deze actie duizenden pakketten ingepakt worden. Om mensen in loondienst dit te laten doen kan natuurlijk nooit uit. Verenigingen kunnen zich aanmelden om deze pakketten in te pakken in ruil voor 1 euro per pakket. Zo ben je én goedkoop uit, én je bent maatschappelijk betrokken. Twee vliegen in één elektrische vliegenmepper.

Wij als Utlopers deden hier, samen met een volleybal vereniging ook aan mee. Allereerst moesten we van plat gevouwen stukken karton een doos vouwen en daarvan de onderkant dicht tapen. Toen alle 1500 dozen gereed waren, konden we aan de slag met het vullen ervan. En dat gaat een stukje romantischer ter werk dan Discovery Channel ons soms doet geloven.

Met een man of twintig stonden we aan een lopende band. Iedereen had zijn eigen product die in de doos gelegd moest worden. Ik was verantwoordelijk voor de juliennesoep. Wie denkt dat dit zomaar wat is, komt bedrogen uit.

Voor de doos was een heuse plattegrond gemaakt; ieder product had zijn eigen plaatsje in het veredelde kerstpakket. Zo moesten mijn soeppakjes rechts van de Verkade koekjes, boven op de roommelk en haaks op de Croma braadvet liggen. Immers, anders kon de mevrouw naast mij haar toiletblokjes niet meer kwijt. Dit vergde erg veel concentratie en precisie, niet in de laatste plaats omdat het tempo er goed in zat.

Omdat 1500 keer dezelfde handeling uitvoeren een beetje saai wordt, was een beetje afleiding meer dan welkom. Ik begon daarom een gesprekje met de mevrouw van de deo. Ze was van de volleybal en had ook al eens kerstpakketten gevuld. Ze had al een CV opgebouwd, zal ik maar zeggen. Daarna voerde ze me mee naar een schoolkamp van haar zoon. Want was het geval; een vriend van haar zoontje had heet water over zijn been gekregen en hield daar grote brandwonden aan over. De beste jongen bleef er maar last van houden, de plekken verdwenen niet. Her erge hiervan was, was dat ,,hij niet eens naar de dokter ging!”. Mijn gedachten waren allang weer ergens anders. ,,Dat hete water, dat had toch mooi geweest voor mijn juliennesoep”, dacht ik nog.

Na ruim twee en half uur waren alle pakketten ingepakt en konden we met een tevreden gevoel naar huis. Maar niet voordat we een lekker patatje shoarma hadden gehaald bij de Mangerie. Zo’n patatje met zo veel saus dat het wel soep lijkt. Juliennesoep, maar dan anders.

V.

Útlopers winnen Zoelensche dweil

Dit bericht is gepubliceerd op de website van blaaskapel de Útlopers www.utlopers.nl, het Sneeker Nieuwsblad (digitaal en papier) en op www.dweilorkesten.info.

Blaaskapel de Útlopers uit Sneek hebben zondag tijdens de dweildag in Zoelen de Zoelensche dweil in de wacht gesleept.  Daarmee zijn zij het eerste Friese dweilorkest dat in Zoelen de eerste prijs mee naar het hoge noorden neemt.

De hele dag speelden er twintig dweilorkesten op verschillende podia in Zoelen. Er liepen verschillende jury leden rond en het publiek werd gevraagd wat zij van de optredens vonden. Dit resulteerde in een eerste prijs voor de in roze geklede Útlopers.

De Zoelensche dweil, een ingelijste lap, mocht meegenomen worden naar Sneek op voorwaarde ,,Dat volgend jaar het ijs in Thialf gedweild zou worden met de Zoelensche dweil!”, werd er gegrapt.

Nood breekt wet; Robert op de schuiftrompet

Dit artikel is gepubliceerd op de website van blaaskapel de Utlopers www.utlopers.nl.

Omdat de bezetting van de blazers van de Utlopers vrij krap was, heeft Robert besloten zijn bekkens in te ruilen voor de trombone. Een gewaagde stap, aangezien hij nog nooit een noot op het koper heeft geblazen.

Hij wordt bij deze overstap geholpen door –inmiddels mede trombonist- Stefan. Deze overstap betekent dat er nu drie slagwerkers overblijven, te weten een bassdrum, snaredrum en timtoms. De trombonesectie telt nu drie personen.

Wij als Utlopers zijn blij dat Robert deze gedurfde overstap durft te wagen en wensen hem veel succes en plezier met zijn uitdaging.

V.

Get Adobe Flash player