Category Archives: School

Japanse legpuzzel

Katten zonder ogen, aangereden honden en ter plette gevlogen vogels; alles halen ze op en verzorgen ze met veel liefde. En humor. De dierenambulance Leeuwarden is vierentwintig uur per dag bereikbaar om je zieke of dode dier op te halen.

Woensdag reed ik een dag mee op ‘ambu 1’ om een fotoreportage te maken. We praatten over de meest ranzige taferelen en dankbare momenten. Over een door zuur aangevreten kat ,,waar het vel als kip van het bot viel” en over vogels die na weken behandeling weer konden vliegen.

Ook gingen we achter een zwaan aan. Twee vrouwen op skeelers hadden in een weiland in Mantgum een zwaan zien zitten die moeite had met bewegen en zichzelf herhaaldelijk in haar linker vleugel pikte. Gewapend met waterpak en vangnet gingen ze haar, laat ik haar Henni noemen, te lijf.

Na drie kwartier zat het beest achter in de auto. Met kapotte vleugel. De verzorgers voor in de auto. Met lelijke brandnetelwonden.

We reden naar de dierenarts in Leeuwarden om de inmiddels in shock geraakte Henni te laten onderzoeken. Het bot in haar linkervleugel bleek helemaal door; het holle bot stak zo ver uit dat je het vast kon pakken. Einde verhaal.

De dierenarts pakte een doorzichtig potje met een roze goedje. ,,Slaapmiddel”, vertelde ze me. ,,Een overdosis van dit spul kan het hartje niet aan.” Maar liefst drie flinke shots kreeg de zwaan voor haar kiezen.

De halfronde kronkel die haar nek vormde, veranderde in een slappe tuinslang. De ogen draaide. Het kopje bungelde. Henni was niet meer.

Ik was oprecht een beetje aangedaan. In de in totaal anderhalf uur had ik het beest een beetje leren kennen. Van opstandige draak naar mak schaap. Van boos naar ontroostbaar. Kwetsbaar. Met de camera achter m’n rug keek ik stilletjes naar het tafereel.

De chauffeur van de ambulance pakte het zware dier van de tafel en legde Henni achter in de ambulance. Hij startte de wagen en reed terug naar de thuisbasis, waar het dier in de vrieskist mag wachten op de vuilstort.

Ik keek beteuterd. De chauffeur niet. ,,Ik zag meteen al dat ze het niet zou redden; die vleugel was een grote Japanse legpuzzel.”

V.

Tweede maand calamiteiten maand voor burgemeester Brok

Dit bericht is gepubliceerd in het Sneeker Nieuwsblad van donderdag 28 juli 2011.

Open, laagdrempelig en betrokken; dat zijn enkele steekwoorden die passen bij de persoon Arno Brok. Begonnen als raadslid in de gemeente Leeuwarden en na zes jaar burgemeesterschap in Sneek terecht gekomen in zijn geboortestreek Dordrecht. Enige tijd geleden ging ik bij hem op bezoek en sprak ik met hem over zijn turbulente begin van zijn ambt in Dordt. Hoe gaat het eigenlijk met de oud-burgemeester van Sneek?

V.

Tweede maand is calamiteiten maand voor burgemeester Brok

Vincent Schutte

Amper een maand was hij burgemeester van Dordrecht toen het noodlot toesloeg. Milly Boele verdween en werd later dood gevonden in de achtertuin van haar buurman. Een kleine negen maanden later ging er een chemisch bedrijf op een industriegebied in Moerdijk in vlammen op en ging Dordrecht gebukt onder de rook van deze calamiteit. Burgemeester Arno Brok kende een turbulent eerste jaar in zijn ambt in Dordrecht.

Brok begint zijn politieke loopbaan in Leeuwarden waar hij na zijn studie aan de Thorbecke academie in Leeuwarden, de Nederlandse academie voor overheidsmanagement, gemeenteraadslid wordt. In 2003 volgt hij Siebold Hartkamp op als burgemeester van Sneek. In Sneek wordt hij de architect van de herindeling en dat is ook de reden waarom hij uiteindelijk uit het Friese is vertrokken.

,,Zo’n herindeling is natuurlijk een project met een grote impact. Dat bekent dat er altijd mensen voor maar, niet onbelangrijk, ook mensen tegen zijn. Ik vond dat ik het stokje na dit politieke proces over moest dragen zodat een ander er met een schone lei mee kon beginnen. Daarnaast moet je nooit te lang en te vast op een bepaalde positie zitten. Dat is naar mijn idee niet goed. Dynamiek houdt iedereen scherp.”, vertelt de 42-jarige slagerszoon.

Na ruim zes jaar burgemeester te zijn geweest van Sneek vult hij de vacature voor burgemeester in zijn geboortestreek in. Hij wordt burgemeester van Dordrecht. Het leer van zijn werkstoel is nog hard als zich het eerste noodlood dient. Milly Boele verdwijnt op klaarlichte dag. Later zou blijken dat ze is omgebracht door haar buurman.

,,Zo’n drama dringt langzaam tot je door. Allereerst was natuurlijk niet bekend wat er met het meisje gebeurd was. Ze was vermist maar verder sta je er niet echt bij stil. Toen ze na een aantal dagen nog niet terug was heb ik de ouders gebeld. Naarmate de tijd vorderde en Milly nog steeds niet terug was, ben ik op huisbezoek geweest. Een aantal dagen later werd het uiteindelijke drama pas duidelijk. Wat overblijft is natuurlijk totale verbijstering. “

Zoals Brok bekend staat als een open, oprechte en betrokken man, zo reageerde hij ook op het drama. Als mens. ,,Op zo’n moment kan je alleen maar reageren als mens. Je leeft mee met de familie. Op zo’n moment voel je je verantwoordelijk voor het buitengewoon pijnlijke waarmee zo’n gezin wordt getroffen. We hebben veel gepraat en op die manier probeer je de familie te steunen. Dat is het enige wat je kan doen.”

Nog altijd heeft Brok contact met de familie van de vermoorde Milly Boele.

Na deze roerige periode breekt begin dit jaar een grote brand uit op een industriegebied in Moerdijk. Grote wolken vormden zich boven Moerdijk en omgeving met de onduidelijkheid of er schadelijke stoffen in zouden zitten. ,,Ik hoop dat die rookwolken niet onze kant op komen, dat was de eerste gedachte die door mijn hoofd schoot.”, vertelt Brok. ,,Maar naast de onzekerheid die er heerste over de gevolgen van de brand was het natuurlijk vooral ingrijpend voor de mensen die betrokken waren bij de inferno zoals bijvoorbeeld de brandweerlieden.”

In zekere zin overheerste er wel een ‘daar gaan we weer’ gevoel voor de man die het in Sneek zo relatief rustig leek te hebben. ,,Dat gevoel komt mede door andere dingen dan de zaken Milly Boele en de Moerdijkbrand. Er is nogal wat gebeurd sinds mijn aantreden. Er zijn bedreigingen en schietpartijen geweest en er zijn auto’s in brand gestoken. Ook zijn er twee bommen gevonden en zijn er kogelbrieven gestuurd naar omgevingsdienst in Dordrecht. Dat laatste komt omdat wij nogal streng zijn als het gaat om de illegale bewoning in de stad. Sommigen zijn het hier niet mee eens en laten dat ook weten. Over het algemeen is Dordrecht een rustige en relaxte stad, maar sinds ik hier ben is dat wat minder.”

Al die gebeurtenissen hebben volgens hem geen invloed op zijn functioneren. Al leert hij er wel erg veel, zegt hij zelf. Toch, vindt hij, ,,moet je oppassen dat je niet de burgemeester van Milly Boele of de burgemeester van de brand in Moerdijk wordt. Je houdt je natuurlijk met meer zaken bezig. Van dat beeld moet je je bewust zijn.”

De band met plaatselijke bevolking is er na de calamiteiten in ieder geval niet minder om geworden volgens Brok. Omdat hij nieuw was en nog niet veel mensen hem kenden kon iedereen ineens kennis met hem maken. Hij krijgt dan ook vaak van zijn omgeving te horen dat hij zichtbaar en laagdrempelig is. Brok is zich hiervan bewust.

,,Mensen hebben na alle incidenten een beeld van mij kunnen vormen. Ik ben natuurlijk blij dat mensen mij open en betrokken vinden. Maar dat ben ik als mens en als burgemeester; dat hoort bij het ambt.”

Arno Brok kijkt nog steeds met veel warmte terug naar zijn periode in Sneek. ,,Ik mis veel mensen uit Sneek en ik kom er nog graag. Sterker nog, ik weet ook zeker dat ik er  nog vaak zal komen. Ik was daarom erg trots toen ‘mijn’ Advendo meedeed aan de jubileumtaptoe ter ere van het 100-jarig bestaan van Drum & Bugle corps Jubal Dordrecht afgelopen juni.”

Brok kende tijdens zijn eerste ambt als burgemeester ook een roerige start. In de vijfde week als burgemeester van Sneek brak er brand uit in het centrum. Het had niet veel gescheeld of een deel van de monumentale binnenstad had in rook opgegaan. ,,Ik weet niet wat er  in mijn tweede maanden altijd  gebeurd als burgemeester; in Sneek was het de grote brand en hier de moord op Milly Boele. Misschien is het wel een reden om na dit ambt niet meer burgemeester te willen worden”. Hij knipoogt.

De opmars van de Ùtlopers

Ruim dertig keer per jaar treden ze op. Steeds vaker zie je een groep in roze geklede muzikanten optreden op plekken waar je het niet verwacht. Waar komt blaaskapel de Ùtlopers toch vandaan?

Voor een rijtjeshuis aan de Gysbert Japiksstraat in Sneek staan 14 fietsen in de tuin. Vandaag, vrijdag 27 mei vertrekken de heren naar Amsterdam om te spelen bij een restaurant vlak bij de ArenA omdat daar de Toppers hun eerste concert van dit jaar zullen geven.  Ze zijn geboekt om het toestromende publiek naar het restaurant te trekken en het al bezoekende publiek te vermaken.

Twee jaar geleden begon een groep een muzikanten aan het avontuur dat dweilorkest heet. Deze mensen spelen allen bij Drum- en showfanfare Advendo uit Sneek en leek het leuk om ook eens lekker vrij te kunnen spelen in plaats van zo strikt en volgens de regels zoals bij Advendo de bedoeling is. ,,Tussen neus en lippen door hebben we een aardige bezetting bij elkaar gesprokkeld en zijn we aan het repeteren geslagen.”, vertelt Arnold Harkema, muzikaal leider van gezelschap.

Rond kwart voor vier zijn ze op plaats van bestemming. Op dat moment worden de eerste mensen in wit met gouden pakken -zoals de dresscode bij de Toppers luidt- al gesignaleerd. De instrumenten worden uit het busje geladen, er worden nog een paar noten warm gespeeld en dan is het showtime. Via het restaurant lopen ze naar het station waar ze toestromende reizigers van een vrolijke noot voorzien. Dan lopen ze door naar de ArenA boulevard. Hier zit het bomvol met mensen in goudwitte pakken die allemaal naar het meezingfestijn gaan. Het is prachtig weer dus iedereen zit op het terras en geniet van een goed glas bier of wijn.

Ook al is het niet helemaal de bedoeling van de restauranteigenaar dat ze hier gaan spelen –het is tenslotte een eindje van zijn etablissement af- toch spelen ze hier ook een aantal nummers. Het publiek wordt opgezweept en talloze polonaises kronkelen zich door het meezingpubliek. Dan komt een van de personeelsleden van het restaurant. Ze moeten terug.

Twee jaar bestaan en dan al optredens verzorgen bij concerten van de Toppers; de meeste mensen weten niet eens dat de Ùtlopers bestaan. ,,Die constatering klopt inderdaad. Op veel plekken waar we komen vragen mensen zich af waar wij ineens vandaan komen. Ze hebben ons nog nooit gezien maar vinden ons wel leuk. Dit hebben we bereikt met veel enthousiasme en discipline. Tijdens optredens maar ook tijdens de vele repetities.”

Eenmaal terug bij het restaurant wordt ze gevraagd om een stukje binnen te spelen. Het zit goed vol dus is het het ideale podium om eens wat te laten horen. Ze spelen feestnummers maar ook langzame ballads en het publiek vindt het leuk. Zo leuk dat ze hun bestek neerleggen en polonaises en walsdanspasjes inzetten. Daarna is het pauze mogen de heren zelf ook wat eten. Ze praten na over wat ze gedaan hebben, wat beter kan en hoe het publiek had gereageerd. ,,Een kerel duwde me tien euro in m’n handen! Die heb ik maar geweigerd.”, roept een van de leden.

Dat soort reacties ontlokken de Ùtlopers vaker bij het publiek. ,,Vooral met grote optredens komen er tijdens pauzes geregeld mensen naar ons toe die ons ook wel willen hebben voor en feestje of evenement dat zij organiseren. Dat is ook precies de manier hoe wij aan onze optredens komen. Als je maar overal je hoofd laat zien en gewoon jezelf bent, dan komen de optredens vanzelf.”, glimlacht Harkema.

De klok wijst zeven uur aan en het is tijd voor de laatste sessie. Er moet nog eenmaal gespeeld worden; nu bij het cafégedeelte. Dit publiek is meer de feestcategorie en daarom worden er veel feestnummers ingezet. Ook hier geniet het publiek. Links achter de bar staat de restaurant eigenaar. Hij staat te lachen en rookt tevreden een sigaar.

Langzaamaan loopt het pand leeg; de Toppers beginnen bijna. De Ùtlopers stoppen, pakken hun instrumentarium weer in en drinken nog een biertje na. Of ze rustig van dit optreden kunnen bijkomen? ,,Volgende week staan we als voorprogramma op het TROS muziekfeest en hebben we een Nederlands kampioenschap in Groenlo.”

Kees is de nieuwe echte Sint

De goedheiligman stopt ermee. Althans, de acteur van de beste man uit Spanje. Bram van der Vlugt schreef het boek 25 jaar lang vol als ‘raadsman van Sinterklaas’ zoals hij dat zelf altijd noemde en mag het nu houden van de kindervriend. Dat werd zaterdagavond bekend in een ingelast Sinterklaasjournaal. Stefan de Walle, bekend van zijn rol als Kees in Flodder, zal een nieuw boek aanleggen.

Van der Vlugt nam in 1986 de taak als sinterklaas over van Adrie van Oorschot. Hij was de jongere broer van de bekende uitgever Geert van Oorschot en presenteerde een aantal televisie programma’s. Zo werd hij bekend met ‘Hokus pokus, dat kan ik ook’; een programma bij de KRO waarbij Van Oorschot goocheltrucs uitlegde. Van 1965 tot en met 1985 speelde hij Sinterklaas. In ’85 voer hij voor het laatst met pakjesboot twaalf die dat jaar aankwam in Heusden. Later zou blijken dat Van Oorschot niet goed met Aart Staartjes –die toen der tijd de intocht presenteerde- op kon schieten. Dit was echter niet de enige reden voor Adrie om te stoppen; hij werd oud (65) en kon niet meer op het paard komen zonder een speciaal gebouwde verhoging.

Een jaar later, tijdens de intocht in Zutphen, stond de toen 52-jarige Van der Vlugt wuivend op het dek. De acteur, theatermaker en vader van presentatrice Marijne van der Vlugt maakte met zijn lieve uitstraling en zachte doch zware stem meteen een goede indruk als goedheiligman. De kinderen hingen aan z’n lippen en Bram genoot daarvan.

Van der Vlugt kende een hele andere tijd als Sinterklaas dan Adrie van Oorschot die kende. De opkomst van de media zorgde voor een drukke agenda bij eerstgenoemde. Hij kwam talloze keren op bezoek bij televisieshows van Paul de Leeuw en Jochem van Gelder en bij programma’s als Ik Hou Van Holland. Daar stond hij bekend om zijn scherpe, ironische opmerkingen die hij maakte. Om te laten zien dat een oude, stoffige man zich niet oud en stoffig hoeft te gedragen.

Naast zijn bezoekjes speelde hij ook rollen in Sinterklaasgerelateerde programma’s en films als het Sinterklaasjournaal, ONTBIJTPIET!, De club van sinterklaas en zelfs Goede Tijden Slechte Tijden werd niet stilletjes voorbij gereden. De kindervriend kwam echter nooit op bezoek bij de familie Flodder; de aso-familie die het leven van hun buren en vele anderen zuur maakte.

Uit die serie komt wel de nieuwe Sint. Stefan de Walle, die vooral bekendheid geniet door zijn rol als de knullige Kees in Flodder, neemt de taak als goedheiligman over. De Hagenaar werd in 1965 geboren als zoon van twee beeldende kunstenaars.  Hij studeerde aan de Arnhemse toneelschool en behaalde in ’89 zijn diploma.

Naast zijn rol in de Flodder speelde hij ook enkele rollen in Baantjer,  Costa, Keyzer & De Boer Advocaten en Gooische vrouwen. Sinds 2001 is hij verbonden met het Nationale Toneel waarmee hij onder andere samen met Bram van der Vlugt in 2009 de publieksprijs won voor de reprise van het toneelstuk Kopenhagen.

Adrie van Oorschot vertolkte zijn rol als Sinterklaas op een manier dat niemand er aan twijfelde dat hij de ‘enige echte’ sint was. Het was dan ook even schrikken dat hij vervangen moest worden. Daar denk je niet aan. Sinterklaas is voor altijd. Sinterklaas is Sinterklaas. Nu, 25 jaar later, overheerst datzelfde gevoel. Bram van der Vlugt is de enige echte en die moet vervangen worden. Maar wie denkt dat door dit gewissel de romantiek verdwijnt en het Sinterklaasfeest als leugen bestempeld kan worden komt volgens oud-Sinterklaas van Oorschot bedrogen uit. ,,Een mooi sprookje kan nooit een leugen zijn!”

Vincent Schutte

Get Adobe Flash player