Monthly Archives: januari 2013

Nooit meer in de maat bij Van Renssen

Dit artikel is gepubliceerd in de Heerenveense Courant van 24 januari 2013.

Meer dan 38 jaar is Piet Giliams slagwerker bij Marchingband Van Renssen in Heerenveen. Eind april houdt het korps er definitief mee op.

Vincent Schutte

HEERENVEEN – Omdat zijn vrienden erbij zaten, nam de nu 52-jarige Piet Giliams uit Heerenveen ook eens een kijkje bij de showband, dat toen nog het JHC Van Renssen korps heette. Hij was meteen verkocht. Hij begon op de snaredrum en oefende zich thuis een slag in de rondte. Hierna ging hij over op de pauken, waarmee hij ook zijn eerste straatoptreden verzorgde in de Greiden in Heerenveen. Het begin van een carrière die uiteindelijk 38 jaar zal duren.

Er zullen nog vele optredens volgen. Het gaat goed met JHC Van Renssen korps, dat na het overlijden van de oprichter de heer Van Renssen zo is genoemd. Het korps heeft veel leden en bij optredens zijn er twee bussen nodig om alle muzikanten te vervoeren. België, Duitsland, Frankrijk; ze reisden overal naartoe en Piet heeft het allemaal meegemaakt.  Maar ook in het binnenland was het korps veel te vinden, zo’n veertig optredens per jaar. Vooral de vele mensen langs de kant vond hij het mooist.

,,Tijdens het carnaval in Frankrijk en Duitsland stonden mensen altijd rijen dik langs de kant. Zo gooiden met confetti, snoepjes, sinaasappels; het was één groot feest.” Zo’n groot feest, dat het publiek soms ook zelf met het korps mee wilde doen. ,,In Frankrijk werd mijn bassdrumstok eens afgepakt, en sloeg het publiek tijdens het optreden op mijn trommel. Maar goed, die stok was op een gegeven moment verdwenen. Ik keek af en toe voorzichtig achterom of hij er alweer aankwam, maar hij was nergens te bekennen. Stond ik daar met één stok.” Piet kreeg het benauwd, maar uiteindelijk werd de stok toch nog terug gebracht.

En zo’n buitenlands optreden leverde nog wel eens een vriendinnetje op. Piet glundert. ,,Maar dat hield nooit lang stand. Dat kon natuurlijk niet, met zo’n afstand.”

De mooiste optredens uit zijn tijd bij Van Renssen waren de deelnamen aan het Wereld Muziek Concours (WMC) in Kerkrade. Piet lijkt er nog steeds van onder de indruk. ,,De hoeveelheid mensen die in zo’n stadion zitten is fantastisch. Dat applaus. Dat gevoel. Als je klaarstaat lopen de rillingen al over je lijf, en dan moet je de show nog behoorlijk zien te lopen.” En dat lukte. Het korps behaalde een tweede en eerste prijs.

Voordat hij bassdrum speelde, liep hij ook nog een tijdje met de bekkens. En dat deed hij niet onverdienstelijk. Zo nam het korps eens deel aan een concours in Hoorn. ,,Toen we vlak langs de jury liepen, deed ik open slag”, vertelt Piet terwijl hij zijn armen boven z’n hoofd houdt. ,,In de juryrapporten stond later: ‘zo’n bekkenist hebben we nog nooit gezien’. Da’s toch mooi?!”

Zo soepel als dat met de bekkens ging, wilde dat soms niet meer met de bassdrum. Het is niet lang leve de lol, sommige optredens zijn zwaar. ,,Soms krijg ik enorm last van m’n schouders door die beugels waarmee ik de bassdrum draag. Zoals tijdens de lange optochten in Duitsland. Die Duitsers kennen geen pauze, joh.”

Sinds een aantal jaren geleden loopt het ledenaantal van de band snel terug. Mensen vertrekken en er komen niet veel leden bij. Ze proberen meer aan ledenwerving te doen, maar het mag niet baten; de jeugd blijft weg. Waar dat aan ligt? Piet heeft wel een idee. ,,Computers!”, zegt hij overtuigend. ,,De jeugd ziet het niet meer zitten om met een korps de straat op te gaan.”

Hedendag bestaat de marchingband uit zes tamboers en een vijftiental majorettes. ,,Veel te weinig”, weet Piet. ,,Als een paar van de zes tamboers niet kunnen, kan het korps niet optreden. Ik kan op zaterdagochtend al niet, omdat ik m’n krantjes moet lopen.”

Woensdag 9 januari werden de leden bij elkaar geroepen voor een extra  ledenvergadering. Het onvermijdelijke werd besloten: Marchingband Van Renssen Heerenveen houdt na 57 jaar op te bestaan. Zonde, vindt Piet. ,,Een club waar je zo’n lange tijd hebt bijgezeten en zulke mooie dingen bij hebt meegemaakt. Ze hebben zelfs nog op mijn trouwerij gespeeld. Die club is straks weg.” De majorettes van de band gaan wel door, zij het onder een andere naam.

De slagwerker gaat echter niet bij de pakken neer zitten. Van Renssen bestaat nog tot eind april, daarna wil hij bij een ander korps de draad weer oppakken. ,,Misschien dat Con Spirito uit Joure wat is.”

Tot die tijd vermaakt hij zich met zijn twee andere hobby’s: sc Heerenveen en de Friesland Flyers. ,,Ik ben jurylid bij het ijshockey en iedere thuiswedstrijd van Heerenveen zit ik op de tribune.”

BREKEND: Vincent Schutte gebruikte EPO

Over iets meer dan een maand vlieg ik met de hele familie naar Indonesië. Maar liefst zeventien dagen gaan we op Bali genieten van de zon, het zwembad, de Bintang-biertjes en uiteraard het samenzijn. Al drie jaar staat deze vakantie op de planning, en nu komt het er dus eindelijk van.

Maar voordat ik in het vliegtuig stap, moet ik jullie iets bekennen. Om te voorkomen dat ik over een dikke twee maanden bij Oprah zit. Of bij Wilfred Genee. Voor deze vakantie heb ik EPO gebruikt. En een flinke dosis ook.

Woensdag 23 januari stapte ik ietwat zenuwachtig het ziekenhuis in Sneek binnen. Om half negen had ik een afspraak met een vrouwelijke dokter. Ik nam plaats in de behandelkamer. Die was overigens minder eng dan ik verwacht had.

Ik had me voorbereid op een stoffige oude kamer, met zo’n knipperend licht die al drie en halve maand geleden vervangen had moeten worden. En dat we moesten fluisteren, omdat niemand mocht weten wat er in die kamer plaatsvond. Het was een keurig verlichte en steriele ruimte, en de dokter was uiterst vriendelijk.

Ik was nog nooit eerder bij de EPO-dokter geweest, dus ik kreeg een maximale dosis. Voorzichtig werd de vloeistof uit de koelkast gehaald en met precisie geprepareerd tot twee flinke spuiten. Ik naam plaats op het behandelbed (zo eén waarvaan je altijd het papier kapot scheurt dat erop ligt) en stroopte m’n linker mouw op.

Als een soort Raymond van Barneveld die op matchpoint stond, prikte ze de naald in m’n bovenarm. Ik voelde een klein steekje waarna de vloeistof langzaam ingespoten werd. Daarna was m’n rechterarm aan de beurt. Ik stroopte wederom m’n t-shirt op waarna ze de andere spuit in m’n arm drukte. Die deed meer pijn. ,,Het is dezelfde naald maar een agressievere vloeistof”, bewees de dokter haar vakbekwaamheid.

Ik mocht mijn trui weer aantrekken en op de stoel gaan zitten. Daar pakte de dokter een folder over reizen door de (sub)tropen erbij, om uit te leggen voor welk voedsel, welke dieren en gewoontes ik op moet passen tijdens de vakantie.

Want, beste mensen, op vakantie gaan is niet lang leve de lol. Wij toeristen worden gedwongen EPO te gebruiken om ons te beschermen tegen alle narigheid die aan veel verre landen kleeft.

Zo mogen we geen rauw voedsel eten, geen dieren (zoals honden, katten, apen en vleermuizen) aanraken én niet fietsen. Je bent namelijk een makkelijke prooi voor zwerfhonden die je met een beet in de kuit kunnen infecteren met hondsdolheid. ,,Dan wordt je helemaal dol, moet je niet willen”, wist de dokter. Op een scooter rijden mag wel, mits die sneller is dan een zwerfhond.

Terwijl ik me afvroeg of ik nog wel zo zin had in de vakantie, maakte ik een vervolg afspraak. Over een maand mag ik nog een spuit komen halen, en ook na mijn vakantie mag de dokter de bullsseye proberen te raken.

Toen ik haar de hand schudde alvorens het verlaten van de kamer, had ze nog een doosje met pillen in haar hand verstopt. In de ruimte ernaast mocht ik even 126 pegels afrekenen.

Mochten er mensen zijn die na deze biecht hun sponsorgeld terug willen: jullie kunnen me wat, ik heb nooit eén cent gezien.

V.

Get Adobe Flash player