Monthly Archives: augustus 2012

LaLaLa

Nu mijn ouders een weekje genieten van de Franse en Spaanse zon, staan de gekookte aardappelen niet iedere avond rond half zes te stomen op de eettafel. Omdat ik geen zin heb om iedere avond gefrituurde hamburgers of mislukte kip madras (waargebeurd) te eten, prik ik nog wel eens een vorkje mee bij een van mijn zussen. Zo at ik laatst bij Astrid, Andre en natuurlijk mijn kleine nichtje Lynn.

Ik was er rond vijf uur en precies op het moment dat ik het huis kwam binnenlopen, kreeg Lynn de fles. ,,Als ze de fles heeft gehad, kan je haar wel even een boertje laten doen. Dan ga ik nog even snel naar de supermarkt voor het eten van vanavond”, was het plan van Lynn haar moeder. Prima. Boeren, laat dat maar aan ome Vincent over.

Nog voor dat Astrid de deur uit was lag Lynn over m’n schouder het ene boertje na het ander te laten. Hierna legde ik haar in de box en pakte ik de iPad erbij om geestdodende spelletjes te spelen. Na twee minuten kwamen er kreunende en puffende geluidjes uit de box, terwijl ze met haar voetjes en armpjes bewoog alsof ze bokste met Mike Tyson. Meestal is een stukje lopen met haar op de schouder de beste remedie, maar het boksen bleek niet tegen Tyson. Maar tegen de verteerde inhoud van het flesje.

Nogmaals legde ik haar in de box en pakte de iPad erbij. Angry Birds maakte plaats voor het liedje ‘LaLaLa’ van Woezel en Pip. Dit liedje begint met het geluid van lachende baby’s gevolgd door een zacht lieve woorden-zingende mevrouw. Het werkte. Lynn’s kleine mondje ging open voor een grote gaap en haar oogjes vielen dicht. Iedere keer als ze bijna huilde, zette ik het liedje weer aan en kwam de grote gaap weer. Ome Vincent. Ál-les onder controle.

Ware het niet dat Angry Birds en vier keer hetzelfde liedje de batterij van de iPad had leeg geslurpt. Geen Woezel en Pip meer voor Lynn. Opnieuw opende ze haar mond, maar niet voor een grote gaap. Ze begon flink te huilen. Ik probeerde het liedje nog te zingen, maar daar ging ze niet mee akkoord; ze moest poepen en daarmee uit.

Uit de box kwam een geur die er geen twijfel over liet of dat gelukt was. Het wás gelukt. Het wachten was op Astrid, want verschonen, dat is ome Vincent z’n ding nog niet echt. Dat probeerde ik de lieve schat ook maar te vertellen en al pratend kwamen we samen de tijd door.

Tien minuten later kwam Astrid thuis en voorzag Lynn van een schone broek. Tevreden viel ze in de box in slaap en begonnen wij aan een heerlijk bord nasi.

Een half uur alleen met kleine Lynn. Wat een avontuur.

V.

Geen service

,,Winnen, winnen, winnen; altijd prijs”, schalt het over de kermis op het Martiniplein in Sneek. De Sneekweek is in volle gang en dat betekent ook ‘grote kermis’ in Sneek.

Na een fijn middagje bij de Blauhúster Dakkapel besloten we nog een kort rondje over de kermis te lopen. Als eerst stapten we in het reuzenrad. Niet omdat het zo’n geweldig attractie is, maar om te schuilen voor de bak zure appelen dat uit de lucht kwam vallen. Eenmaal weer beneden was het regenen gestopt en gingen we voor het grote werk. De ‘Impact’.

De Impact in een notendop: hAlbert hiet gevaarte bestaat uit een grote arm met aan de onderkant een rondzit waar zestien personen in kunnen zitten. Deze zwiept dan als een gek heen en weer en de mensen die in het apparaat zitten hebben het gevoel dat ze dood gaan. En dat voor vier euro.

Normaal draait mijn maag zich vier keer om als ik ernaar kijk, maar ik wilde niet een spelbreker zijn. Ik kocht een retourtje dood. Ik veegde de zitting droog, nam plaats en sloot de veiligheidsbeugel. Ik kon niet meer terug. Ik schudde nog een keer de hand van degene naast me en bereidde me in stilte voor voor hetgeen dat komen ging.

Je ziet evenveel van Sneek in de Impact als in het reuzenrad, alleen dan iets sneller. Nu moet ik zeggen, een reuzenrad zit wel een stuk comfortabeler. Veel tijd om van het uitzicht te genieten had ik echter niet.

Op de helft voelde ik dat mijn iPhone uit m’n zak was gevlogen en tussen mij en m’n rechter buurman stuiterde. Door de kracht van het zwaaien en de grote veiligheidsbeugel kon ik hem niet te pakken krijgen. Uit alle macht probeerde ik mijn benen stil te houden, om zo de telefoon tussen ons in te houden. Op dat moment schalt er ,,De laaaaaatste rondeeuuuuh!” door de speakers en de machine ging als een malle tekeer. En opeens voelde ik ging gestuiter meer.

,,He, daar ging een iPhone”, roept een jongetje naar z’n vriendjes als we weer veilig op de grond staan.  Z’n vriendinnetje, die niet in het apparaat zat, had hem gevonden en gaf hem –met onderdrukte glimlach- aan me.

Het scherm was nog in takt. Daar is ook alles mee gezegd. Het voorste deel was van het achterste gescheiden en ook misten er een aantal knoppen. ‘Geen service’ stond boven in het scherm’;Bereik had de telefoon allerminst. Het was over. Over en uit met de ‘iPhone van Vincent Schutte’.

Na bijna twee jaar trouwe dienst moet ik dus afscheid nemen. Afscheid van mijn beetje trage, al iets beschadigde, soms weigerende, chrashende maar bovenal mooie iPhone. Het ga je goed vriend. Je gaat nu naar de eeuwige zendmasten.

Winnen, winnen, winnen; het is ook altijd prijs met die kermis.

V.

P.s. Hieronder heeft u de mogelijkheid tot condoleren.

P.p.s Bij dit weblog geen foto, want die maak ik altijd met m’n… juist.

Update
Maandagavond werd ik tijdens het optreden met Útlopers meerdere malen gecondoleerd. Zo ook door Harry en Door. Harry gaf me een envelop. ,,Kijk, via de snelpost.”

Get Adobe Flash player