Monthly Archives: juli 2011

Tweede maand calamiteiten maand voor burgemeester Brok

Dit bericht is gepubliceerd in het Sneeker Nieuwsblad van donderdag 28 juli 2011.

Open, laagdrempelig en betrokken; dat zijn enkele steekwoorden die passen bij de persoon Arno Brok. Begonnen als raadslid in de gemeente Leeuwarden en na zes jaar burgemeesterschap in Sneek terecht gekomen in zijn geboortestreek Dordrecht. Enige tijd geleden ging ik bij hem op bezoek en sprak ik met hem over zijn turbulente begin van zijn ambt in Dordt. Hoe gaat het eigenlijk met de oud-burgemeester van Sneek?

V.

Tweede maand is calamiteiten maand voor burgemeester Brok

Vincent Schutte

Amper een maand was hij burgemeester van Dordrecht toen het noodlot toesloeg. Milly Boele verdween en werd later dood gevonden in de achtertuin van haar buurman. Een kleine negen maanden later ging er een chemisch bedrijf op een industriegebied in Moerdijk in vlammen op en ging Dordrecht gebukt onder de rook van deze calamiteit. Burgemeester Arno Brok kende een turbulent eerste jaar in zijn ambt in Dordrecht.

Brok begint zijn politieke loopbaan in Leeuwarden waar hij na zijn studie aan de Thorbecke academie in Leeuwarden, de Nederlandse academie voor overheidsmanagement, gemeenteraadslid wordt. In 2003 volgt hij Siebold Hartkamp op als burgemeester van Sneek. In Sneek wordt hij de architect van de herindeling en dat is ook de reden waarom hij uiteindelijk uit het Friese is vertrokken.

,,Zo’n herindeling is natuurlijk een project met een grote impact. Dat bekent dat er altijd mensen voor maar, niet onbelangrijk, ook mensen tegen zijn. Ik vond dat ik het stokje na dit politieke proces over moest dragen zodat een ander er met een schone lei mee kon beginnen. Daarnaast moet je nooit te lang en te vast op een bepaalde positie zitten. Dat is naar mijn idee niet goed. Dynamiek houdt iedereen scherp.”, vertelt de 42-jarige slagerszoon.

Na ruim zes jaar burgemeester te zijn geweest van Sneek vult hij de vacature voor burgemeester in zijn geboortestreek in. Hij wordt burgemeester van Dordrecht. Het leer van zijn werkstoel is nog hard als zich het eerste noodlood dient. Milly Boele verdwijnt op klaarlichte dag. Later zou blijken dat ze is omgebracht door haar buurman.

,,Zo’n drama dringt langzaam tot je door. Allereerst was natuurlijk niet bekend wat er met het meisje gebeurd was. Ze was vermist maar verder sta je er niet echt bij stil. Toen ze na een aantal dagen nog niet terug was heb ik de ouders gebeld. Naarmate de tijd vorderde en Milly nog steeds niet terug was, ben ik op huisbezoek geweest. Een aantal dagen later werd het uiteindelijke drama pas duidelijk. Wat overblijft is natuurlijk totale verbijstering. “

Zoals Brok bekend staat als een open, oprechte en betrokken man, zo reageerde hij ook op het drama. Als mens. ,,Op zo’n moment kan je alleen maar reageren als mens. Je leeft mee met de familie. Op zo’n moment voel je je verantwoordelijk voor het buitengewoon pijnlijke waarmee zo’n gezin wordt getroffen. We hebben veel gepraat en op die manier probeer je de familie te steunen. Dat is het enige wat je kan doen.”

Nog altijd heeft Brok contact met de familie van de vermoorde Milly Boele.

Na deze roerige periode breekt begin dit jaar een grote brand uit op een industriegebied in Moerdijk. Grote wolken vormden zich boven Moerdijk en omgeving met de onduidelijkheid of er schadelijke stoffen in zouden zitten. ,,Ik hoop dat die rookwolken niet onze kant op komen, dat was de eerste gedachte die door mijn hoofd schoot.”, vertelt Brok. ,,Maar naast de onzekerheid die er heerste over de gevolgen van de brand was het natuurlijk vooral ingrijpend voor de mensen die betrokken waren bij de inferno zoals bijvoorbeeld de brandweerlieden.”

In zekere zin overheerste er wel een ‘daar gaan we weer’ gevoel voor de man die het in Sneek zo relatief rustig leek te hebben. ,,Dat gevoel komt mede door andere dingen dan de zaken Milly Boele en de Moerdijkbrand. Er is nogal wat gebeurd sinds mijn aantreden. Er zijn bedreigingen en schietpartijen geweest en er zijn auto’s in brand gestoken. Ook zijn er twee bommen gevonden en zijn er kogelbrieven gestuurd naar omgevingsdienst in Dordrecht. Dat laatste komt omdat wij nogal streng zijn als het gaat om de illegale bewoning in de stad. Sommigen zijn het hier niet mee eens en laten dat ook weten. Over het algemeen is Dordrecht een rustige en relaxte stad, maar sinds ik hier ben is dat wat minder.”

Al die gebeurtenissen hebben volgens hem geen invloed op zijn functioneren. Al leert hij er wel erg veel, zegt hij zelf. Toch, vindt hij, ,,moet je oppassen dat je niet de burgemeester van Milly Boele of de burgemeester van de brand in Moerdijk wordt. Je houdt je natuurlijk met meer zaken bezig. Van dat beeld moet je je bewust zijn.”

De band met plaatselijke bevolking is er na de calamiteiten in ieder geval niet minder om geworden volgens Brok. Omdat hij nieuw was en nog niet veel mensen hem kenden kon iedereen ineens kennis met hem maken. Hij krijgt dan ook vaak van zijn omgeving te horen dat hij zichtbaar en laagdrempelig is. Brok is zich hiervan bewust.

,,Mensen hebben na alle incidenten een beeld van mij kunnen vormen. Ik ben natuurlijk blij dat mensen mij open en betrokken vinden. Maar dat ben ik als mens en als burgemeester; dat hoort bij het ambt.”

Arno Brok kijkt nog steeds met veel warmte terug naar zijn periode in Sneek. ,,Ik mis veel mensen uit Sneek en ik kom er nog graag. Sterker nog, ik weet ook zeker dat ik er  nog vaak zal komen. Ik was daarom erg trots toen ‘mijn’ Advendo meedeed aan de jubileumtaptoe ter ere van het 100-jarig bestaan van Drum & Bugle corps Jubal Dordrecht afgelopen juni.”

Brok kende tijdens zijn eerste ambt als burgemeester ook een roerige start. In de vijfde week als burgemeester van Sneek brak er brand uit in het centrum. Het had niet veel gescheeld of een deel van de monumentale binnenstad had in rook opgegaan. ,,Ik weet niet wat er  in mijn tweede maanden altijd  gebeurd als burgemeester; in Sneek was het de grote brand en hier de moord op Milly Boele. Misschien is het wel een reden om na dit ambt niet meer burgemeester te willen worden”. Hij knipoogt.

Sorry

Ruim drie weken vieren mijn ouders vakantie in ‘de oven van Frankrijk’; de Ardéche in Zuid-Frankrijk. Gedurende die tijd verblijf ik in mijn eentje in het huis wat, als je alleen bent, een kasteel lijkt. Tijdens de drie weken schrijf ik brieven naar mijn moeder. Over hoe het huismanbestaan me afgaat.

Sorry

Lieve mama,

Ik hoop dat jullie beter weer hebben dan hier in Nederland. Het komt hier met bakken uit de hemel en ook de dikke trui moet er vaak aan te pas komen. Het zou toch zonde zijn dat jullie de regen achter jullie mee hebben gesleurd richting het Zuiden en dat nu boven op jullie luifeltje horen kletteren.

Hier is alles goed. Het huis staat nog, zij het iets minder proper dan dat je gewend bent. Het is wel even wennen, zo zonder ouders die alles regelen. Iedere avond bedenken wat je gaat eten is nog een hele kunst! Maar dat jullie zeiden dat ik wel iedere avond patat zou gaan eten, vond ik wel een beetje jammer. Daar hebben jullie mij toch echt onderschat.

De eerste avond dat ik alleen was at ik aardappeltjes met twee stukjes tilapiafilet en een beetje rauwkost. Goed he? Maar, nadat ik een optreden had gehad met de Utlopers had ik toch nog wel zin in een frikadelletje, dus heb ik de frituurpan erbij gepakt. Bij het aanzetten van de kroket verslinder ben ik alleen vergeten het handvat van het mandje naar buiten te klappen. Deze is nu dus… weggesmolten.

Ik weet wat je nu gaat zeggen. ,,En we hebben hem nog maar twee maanden! De vorige heeft je zus al kapot gemaakt!” Ik weet het, maar het ging niet met opzet. Sorry mam.

Veel plezier nog in Frankrijk. Doe je de groetjes aan papa? En kijk je een beetje uit met de rosé?

Xx,

Vinnie.

p.s. De katten leven nog.

Vakantiestress

Zenuwachtig loopt papa door de huiskamer. In zijn hand houdt hij een TomTom. Hij heeft zojuist een update gekocht van maarliefst vijftig euro om zo up-to-date te zijn van de wegen, het weer en de brandstofprijzen in Zuid-Frankrijk. Het apparaat weigert echter deze update binnen te halen. Het schermpje toont enkel en alleen een ronddraaiende cirkel dat symbool staat voor het systeem die verbinding zoekt.

,,En het geld is natuurlijk al afgeschreven, zo slim zijn ze dan wel weer.”, roept hij alijsberend door de huiskamer. ,,Ik gooi hem in de auto wel even aan de lader, misschien doet hij het dan wel.”, en terwijl hij in zijn hoofd vijftig euro in rook op ziet gaan, loopt hij zenuwachtig de deur uit.

Op het moment dat hij de deur achter zich dicht trekt klinkt er een monotoon geratel. Zuslief naait ijverig het zomerjurkje van mama. Onderaan het vrolijke stofje moest een elastiek vervangen worden. Mama had het de dag eerder zelf geprobeerd maar dit bleek niet zo’n succes. Aan zuslief de fijne taak om dit op te lossen. ,,Ik zei nog zo: als het niet lukt, dan doe ik het wel. Maar ja, toch zelf willen proberen hé.”, oppert ze cynisch terwijl ze de gezigzagde stiksels van mama er met een mesje probeert uit te peuteren. ,,Ik wil minimaal drie vakantiefoto’s terug zien waarop je dit jurkje aan hebt!”, gaat ze dreigend verder.

Dan komt papa binnen. Zijn stemming is beduidend minder stressvol dan toen hij vertrok. ,,Zo, hij doet het hoor. Deze jongen is weer een jaar voorzien van alle live-updates.”.  Het zomerjurkje wil minder snel vlotten; zuslief neemt hem mee naar huis en zal hem daar af maken.

Een dag later vertrekken ze. Via het Limburgse Meerssen zullen ze vrijdag in de Ardéche aankomen. Na drie keer aangehoord te hebben hoe de wasmachine werkt, ik ten alle tijden de deur goed op slot moet doen, de ramen s’ nachts dicht moet houden en de katten eten moet geven begint de Peugeot 207 stationwagen aan de driedaagse rit naar zijn geboorteland. Inclusief mama in zomerjurkje en geleid door de TomTom.

Pap, mam: geniet van de zon, de zee, de wijn en het stokbrood. Dan doe ik dat ook.

V.

Veelvraat

Onder een groot blauwgekleurd Albert Heijn bord staat een jongen. Op het shirt van de iets de dikke tiener prijkt een personage uit een van de Nintendo spelletjes. In zijn rechterhand houdt hij een zak met croissants. Het waren ham/kaas croissants, dat zie ik aan de geel gevlekte spikkeltjes bovenop de broodjes die kaas moeten voorstellen.

Zijn kaken, die bijna overlapt worden door zijn immense nek, gaan onvermoeibaar op en neer en verpulveren de zorgvuldig afgebakken Franse delicatesse tot een onherkenbare pap. ,,Je moet bij deze Albert Heijn altijd zo lang wachten voordat je kan afrekenen!”, roept hij met zijn mond vol. ,,Daar heb ik helemaal geen tijd voor. Ik wil eten; ik heb honger!”, gaat hij verder terwijl iedereen kan zien hoe zijn gekauwde eten de weg naar zijn keel vindt.

Het boeit hem niet. Geconcentreerd stopt hij het laatste stukje van zijn croissant in zijn mond, haalt de volgende uit het zakje en gaat door met eten. Het lijkt op een handeling die hij vaak geoefend heeft. Zijn vrienden, althans, de mensen die om hem heen staan, kijken er niet van op. Ze kijken wat om hun heen. Kijken onschuldig. ,,Doet ‘ie wel vaker”, lijken ze te willen zeggen.

Get Adobe Flash player