Monthly Archives: mei 2011

Brute verstoring na 45 jaar wonen in Antillenflat

Van veraf zie je de grote kranen al staan. Bij de Antillenflat in Leeuwarden bungelden dinsdag grote containers die gebruikt werden bij verhuizen van de spullen die liggen in de flat waarvan vorige week maandag een deel van de galerij naar beneden kwam. Ik besloot er een kijkje te nemen.

Steeds gaat er een klein bakje met twee mensen erin de lucht in om bij een huis te komen. Ze gaan het huis binnen, stoppen de gehele inboedel van het huis in dozen en schuiven het in de grote container die hoog in de lucht voor de voordeur hangt. Dit lijkt heel simpel, maar dat is het niet altijd.

De omgeving was goed afgezet met hekken met daarbij enkele beveiligers. Die beveiligers droegen portofoons bij zich waar soms leuke teksten uit kwamen. ,,Uuh, Adina, we hebben geloof ik de verkeerde sleutel mee; deze draait precies de verkeerde kant om.” De twee heren boven in het bakje konden dus weer naar beneden om de juiste sleutel te halen.

Even later komt er een ouders echtpaar aanlopen. Ze kijken lang naar het bijzondere schouwspel zonder enig woord te spreken. Ik vraag hun of ze ook in de flat woonden. Dat deden ze. Aan de rechterkant van de liftkoker op de vijfde etage vonden ze al meer dan 45 jaar, zo lang als de flat bestaat, hun thuis.

,,Ineens hoorden we een klap en wat gerommel; alsof je een flessenband omgooit. Daarna zijn we snel naar buiten gerend en kwamen we tot de ontdekking dat er een heel stuk galerij naar beneden gekomen is. Dan sta je toch wel even beduusd te kijken.”

Ondertussen gaat het verhuizen gewoon door. Als de hele inboedel in die container moet gaat daar natuurlijk enige tijd in zitten. Ik vraag me af wat die twee personen daar in dat huis precies allemaal uitvreten.  Wie weet heeft de desbetreffende bewoner nog een verschrikkelijk goeie film in de dvd-speler zitten. Zakkie chips erbij; pils staat ook vast nog koud in de koelkast.

Naar de oorzaak van het voorval wordt nog volop onderzoek naar gedaan. De bewoonster weet ook niet wat het zou kunnen zijn. ,,Een jaar of acht geleden is er nieuwe liftkoker gemaakt. De oude hebben ze om laten vallen naar de kant waar nu de galerij van naar beneden is gekomen. Die reden zou tot de mogelijkheden behoren.”

Of de flat wordt afgebroken of gerenoveerd zal worden blijft nog even onduidelijk. ,,We hebben nu tijdelijk een ander huisje. We hopen dat ons spul kan blijven staan en we alsnog terug kunnen keren naar ons vertrouwde stekje.”

V.

Juliennesoep naast de Verkade

In een klein loodsje staan ongeveer dertig mensen ijverig te werken. Even lijkt het op een aflevering van How it’s made van Discovery Channel; een zestigtal armen die eindeloos de zelfde handeling uitvoeren. Na het samenknijpen van mijn ogen zag ik alles scherp en kwam ik tot de ontdekking dat deze mensen pakketten aan het inpakken waren. Pakketten voor de Poiesz Zes Zotte Zegelweken welteverstaan.

Tegen inlevering van vijf volle Poiesz spaarkaarten kan er zo’n pakket, ter waarde van veertig euro, afgehaald worden. Hier zitten allerlei boodschappen in. Van ijskoffie tot drop en wasverzachter tot ontbijtkoek. Maar die spullen moeten op een of andere manier in die dozen komen. Daar heeft de Poiesz iets slims op bedacht.

Er moeten voor deze actie duizenden pakketten ingepakt worden. Om mensen in loondienst dit te laten doen kan natuurlijk nooit uit. Verenigingen kunnen zich aanmelden om deze pakketten in te pakken in ruil voor 1 euro per pakket. Zo ben je én goedkoop uit, én je bent maatschappelijk betrokken. Twee vliegen in één elektrische vliegenmepper.

Wij als Utlopers deden hier, samen met een volleybal vereniging ook aan mee. Allereerst moesten we van plat gevouwen stukken karton een doos vouwen en daarvan de onderkant dicht tapen. Toen alle 1500 dozen gereed waren, konden we aan de slag met het vullen ervan. En dat gaat een stukje romantischer ter werk dan Discovery Channel ons soms doet geloven.

Met een man of twintig stonden we aan een lopende band. Iedereen had zijn eigen product die in de doos gelegd moest worden. Ik was verantwoordelijk voor de juliennesoep. Wie denkt dat dit zomaar wat is, komt bedrogen uit.

Voor de doos was een heuse plattegrond gemaakt; ieder product had zijn eigen plaatsje in het veredelde kerstpakket. Zo moesten mijn soeppakjes rechts van de Verkade koekjes, boven op de roommelk en haaks op de Croma braadvet liggen. Immers, anders kon de mevrouw naast mij haar toiletblokjes niet meer kwijt. Dit vergde erg veel concentratie en precisie, niet in de laatste plaats omdat het tempo er goed in zat.

Omdat 1500 keer dezelfde handeling uitvoeren een beetje saai wordt, was een beetje afleiding meer dan welkom. Ik begon daarom een gesprekje met de mevrouw van de deo. Ze was van de volleybal en had ook al eens kerstpakketten gevuld. Ze had al een CV opgebouwd, zal ik maar zeggen. Daarna voerde ze me mee naar een schoolkamp van haar zoon. Want was het geval; een vriend van haar zoontje had heet water over zijn been gekregen en hield daar grote brandwonden aan over. De beste jongen bleef er maar last van houden, de plekken verdwenen niet. Her erge hiervan was, was dat ,,hij niet eens naar de dokter ging!”. Mijn gedachten waren allang weer ergens anders. ,,Dat hete water, dat had toch mooi geweest voor mijn juliennesoep”, dacht ik nog.

Na ruim twee en half uur waren alle pakketten ingepakt en konden we met een tevreden gevoel naar huis. Maar niet voordat we een lekker patatje shoarma hadden gehaald bij de Mangerie. Zo’n patatje met zo veel saus dat het wel soep lijkt. Juliennesoep, maar dan anders.

V.

Verhaal Astma Fonds op hetpennetje.nl

Het verhaal over het verkoopmeisje van het Astma Fonds staat vandaag op www.hetpennetje.nl. Tot  morgenmiddag (25-05) 13:00 uur is het verhaal over een bijzondere ontmoeting met een verkoelend einde te lezen. Enkele weken geleden stuurde ik hem naar de redactie van de website nadat ik veel positieve reacties kreeg op het artikel.

Enkele weken geleden stond mijn eerste verhaal die ik voor dit weblog schreef, over de afstand tussen leven en dood op Het Pennetje.

V.

Kees is de nieuwe echte Sint

De goedheiligman stopt ermee. Althans, de acteur van de beste man uit Spanje. Bram van der Vlugt schreef het boek 25 jaar lang vol als ‘raadsman van Sinterklaas’ zoals hij dat zelf altijd noemde en mag het nu houden van de kindervriend. Dat werd zaterdagavond bekend in een ingelast Sinterklaasjournaal. Stefan de Walle, bekend van zijn rol als Kees in Flodder, zal een nieuw boek aanleggen.

Van der Vlugt nam in 1986 de taak als sinterklaas over van Adrie van Oorschot. Hij was de jongere broer van de bekende uitgever Geert van Oorschot en presenteerde een aantal televisie programma’s. Zo werd hij bekend met ‘Hokus pokus, dat kan ik ook’; een programma bij de KRO waarbij Van Oorschot goocheltrucs uitlegde. Van 1965 tot en met 1985 speelde hij Sinterklaas. In ’85 voer hij voor het laatst met pakjesboot twaalf die dat jaar aankwam in Heusden. Later zou blijken dat Van Oorschot niet goed met Aart Staartjes –die toen der tijd de intocht presenteerde- op kon schieten. Dit was echter niet de enige reden voor Adrie om te stoppen; hij werd oud (65) en kon niet meer op het paard komen zonder een speciaal gebouwde verhoging.

Een jaar later, tijdens de intocht in Zutphen, stond de toen 52-jarige Van der Vlugt wuivend op het dek. De acteur, theatermaker en vader van presentatrice Marijne van der Vlugt maakte met zijn lieve uitstraling en zachte doch zware stem meteen een goede indruk als goedheiligman. De kinderen hingen aan z’n lippen en Bram genoot daarvan.

Van der Vlugt kende een hele andere tijd als Sinterklaas dan Adrie van Oorschot die kende. De opkomst van de media zorgde voor een drukke agenda bij eerstgenoemde. Hij kwam talloze keren op bezoek bij televisieshows van Paul de Leeuw en Jochem van Gelder en bij programma’s als Ik Hou Van Holland. Daar stond hij bekend om zijn scherpe, ironische opmerkingen die hij maakte. Om te laten zien dat een oude, stoffige man zich niet oud en stoffig hoeft te gedragen.

Naast zijn bezoekjes speelde hij ook rollen in Sinterklaasgerelateerde programma’s en films als het Sinterklaasjournaal, ONTBIJTPIET!, De club van sinterklaas en zelfs Goede Tijden Slechte Tijden werd niet stilletjes voorbij gereden. De kindervriend kwam echter nooit op bezoek bij de familie Flodder; de aso-familie die het leven van hun buren en vele anderen zuur maakte.

Uit die serie komt wel de nieuwe Sint. Stefan de Walle, die vooral bekendheid geniet door zijn rol als de knullige Kees in Flodder, neemt de taak als goedheiligman over. De Hagenaar werd in 1965 geboren als zoon van twee beeldende kunstenaars.  Hij studeerde aan de Arnhemse toneelschool en behaalde in ’89 zijn diploma.

Naast zijn rol in de Flodder speelde hij ook enkele rollen in Baantjer,  Costa, Keyzer & De Boer Advocaten en Gooische vrouwen. Sinds 2001 is hij verbonden met het Nationale Toneel waarmee hij onder andere samen met Bram van der Vlugt in 2009 de publieksprijs won voor de reprise van het toneelstuk Kopenhagen.

Adrie van Oorschot vertolkte zijn rol als Sinterklaas op een manier dat niemand er aan twijfelde dat hij de ‘enige echte’ sint was. Het was dan ook even schrikken dat hij vervangen moest worden. Daar denk je niet aan. Sinterklaas is voor altijd. Sinterklaas is Sinterklaas. Nu, 25 jaar later, overheerst datzelfde gevoel. Bram van der Vlugt is de enige echte en die moet vervangen worden. Maar wie denkt dat door dit gewissel de romantiek verdwijnt en het Sinterklaasfeest als leugen bestempeld kan worden komt volgens oud-Sinterklaas van Oorschot bedrogen uit. ,,Een mooi sprookje kan nooit een leugen zijn!”

Vincent Schutte

Op visite bij Annie M.G. Schmidt

Jip en Janneke, beertje Pippeloentje, Floddertje, Pluk van de Petteflet; wie kent ze niet? Al deze klassiekers komen van de hand van Annie M.G. Schmidt. Vandaag is het haar honderdste geboortedag. Het was een vrouw die ik vroeger voor mij zag als een lieve, zachte moeder die ’s middags op haar kinderen wachtte met een pot thee en een volle koekjestrommel. Dit geromantiseerde beeld raakte ik snel kwijt toen ik de beste vrouw voor het eerst op tv zag waar ze chronisch een nicotinestaaf tussen haar rechter wijs- en middelvinger klemde.

Schmidt, een bibliothecaresse die op haar 35ste is begonnen met het schrijven van kinderboeken, wist precies te beschrijven wat er in de wonderenwereld van het kind omging. Die grote mensen ook altijd. Met hun rare verhalen en rare gewoontes.

Toen ik klein was kreeg ik een twee cd’s van mijn oudste zus. Op elk van deze cd staan twintig verhaaltjes van Jip en Janneke, voorgelezen door Mieke Verstraete (al dacht ik vroeger dat de verhaaltjes ook echt door Schmidt waren voorgelezen). De verhaaltjes fascineerde mij, ik luisterde er vaak naar. Het klopte gewoon. Een verhaaltje wat me bij is gebleven, is degene waarbij Jip en Janneke mee gaan op visite. Het is zo herkenbaar. Zo kinds.

Ter ere van een literaire kunstenaar. Nog eenmaal op visite bij Annie M.G. Schmidt.

Moeder gaat op visite. ,,Mag ‘k mee?”, vraagt Jip. ,,Ach, je hebt er niets aan”, zegt moeder. ,,’t zijn allemaal grote mensen!”.
,,Mag ik toch mee?”, vraagt Jip. ,,En ik ook?!”, vraagt Janneke. ,,Nou, vooruit dan.”, zegt moeder. ,,Maar als jullie vervelend zijn gaan jullie de straat op!”

De kamer is vol dames en heren; ’t is verjaardag. Jip mag netjes op een stoel zitten, en Janneke ook. Ze krijgen een kopje thee en ieder een koekje. En dan gaan de mensen praten. Ze praten zo veel. En ze praten zo lang. Jip kijkt onderwijl naar schilderijen. Er hangt er een met een groot schip. En een ander, met schaapjes op de hei. En Janneke zit de zool van haar schoentjes los te peuteren. Die is al een beetje los, en ze trekt eraan.

Dan ziet Jip ineens de poes. En Janneke ziet haar ook. Een mooie grijze poes loopt daar onder de tafel. Jip laat zich van zijn stoel glijden en gaat ook onder de tafel zitten. En Janneke komt erbij.

De grote mensen hebben het zo druk. Ze merken het niet eens. Ze praten en ze praten maar. Totdat opeens de hele tafel wordt opgelicht. ,,Oh, oh, de tafel gaat naar boven!”. Alle kopjes rammelen en de koekjesschaal valt op de grond. En ook een asbak., ,,hoo!”, roept iedereen, en ze pakken de tafel vast. En ze kijken wat er aan de hand is.

Onder de tafel vinden ze Jip. En Janneke. En de poes. Ze hadden het net zo gezellig, En al de grote mensen moeten een beetje lachen. Maar moeder zegt: ,,Vort, de straat op! En je gaat nooit meer mee op visite!”

V.

Get Adobe Flash player