Monthly Archives: februari 2011

Kroning

Dit artikel is gepubliceerd in het clubblad van Advendo Korpsen Sneek de ‘Fortissimo’ van februari 2011.

Gebit voor de kroningZeven jaar geleden leerde ik je kennen. Met veel bombarie kwam je in mijn leven. Na een periode van pijn en verdriet vulde jij een lege plek op. Al die jaren ben je me trouw geweest. En wat hebben we veel meegemaakt.

Maarliefst drie jaar moest je gecorrigeerd worden. De vrienden om je heen werden dit ook en samen werden jullie eén. Door de jaren heen lieten sommige vrienden je in de steek; ze verdwenen voor een gedeelte uit je leven. Daar kwamen dan altijd nieuwe voor terug, maar het was niet het zelfde. Maar jij liet je niet kisten. Nooit niet; jij zette altijd overal je tanden in.

Maar aan alles komt een eind, zo ook aan ons samenzijn. Na zeven jaar trouwe dienst moest ik afgelopen maand afscheid van jou nemen. Met mijn ogen dichtgeknepen keek ik in het felle licht dat boven de tandartsstoel hing. Daar werd mijn stifttand verwijdert. Deze kreeg ik na een harde val van de grote, glibberige glijbaan op het terrein van kampeerboerderij Wouda tijdens het instructieweekend van de Advendo C-groep, ruim zeven jaar geleden. Op zondag stootte ik hard met mijn gebit op de rand van de glijbaan en brak hierbij mijn voortand. De C-groep ging naar het bos. Ik ging naar de tandarts. Daar werd mij een nieuwe tand aangemeten.

Nu, ruim zeven jaar later, is mijn stifttand vervangen door een kroon. Een grappige ervaring, trouwens. Bij een tandspecialist werd van te voren de kleur bepaald en de tand gemaakt. Ik probeerde nog: ,,Doe maar zwart-wit”. Meneer de specialist raadde het me af. Een week later werd hij door de tandarts geplaatst. Allereerst werd de stifttand verwijderd. Ik kon het natuurlijk laten om éven met m’n tong te voelen hoe groot het gat in mijn bovenste rij tanden was. Gapend.

Na mijn kroning is mijn gebit verrijkt met een mooie, witte, iets te grote, nieuwe tand. En dat allemaal dankzij het glibberige speeltoestel in Appelscha. Gelukkig overnachten we komend instructieweekend ergens anders. Blijft mijn gebit bespaard.

V.

De afstand tussen leven en dood

Op een natte, sombere woensdagmiddag fietste ik richting de binnenstad van Sneek.  Het was het begin van de middag; ik had net mijn eten achter de kiezen. Op straat waren weinig wandelende paraplu’s te vinden, laat staan in het steegje waar ik doorheen reed. Bij een kruising aangekomen hoorde ik rechts de klokken van de Martinikerk luiden. Er had zojuist een uitvaartdienst plaats gevonden. Een uitvaartdienst ter ere van iemand die, lang of kort, heeft rond gescharreld op deze aarde. Het ontzielde lichaam werd in een lange auto, met daar achteraan een lange stoet van stilzwijgende mensen naar zijn of haar laatste rustplaats gebracht.

Dit waarnemende nam ik de linkerafslag. Met  het geluid van de kerkklokken op de achtergrond passeerde ik het nabij gelegen gemeentehuis. Daar had zojuist een jong paar elkaar het ja-woord gegeven wat gevierd werd met een luid applaus. Een applaus dat symbool staat voor het gezamenlijke leven dat het prille echtpaar staat te wachten. Ook zij stappen in een lange auto. Ze worden uitgezwaaid door een stoet van mensen. Lachend en wuivend. Achter hun auto hangt een sliert van blikjes.

De afstand tussen leven en dood? Niet meer dan vijftig meter.

V.

Welkom

Welkom. ,,Gelegen komend, aangenaam, een gast welkom heten”, luidt de definitie van het woord in het Van Dale woordenboek. Daarnaast is Welkom een klein plaatsje in Afrika dat voortkomt uit de vele goudmijnen in die regio. Tevens is het ’t eerste woord dat op mijn weblog is gepubliceerd.

Dit weblog zal als verzamelpunt fungeren voor de artikelen die ik voor verschillende doeleinden schrijf. Ook worden er artikelen speciaal voor dit weblog geschreven. Het is  dus een webpagina over wat mij interesseert, irriteert, boeit en fascineert. Moge het een goudmijn aan teksten opleveren.

V.

Get Adobe Flash player